اگرچه اين سخن مير معاصر پسنديده است ولى مهاجات ابن دريد را نيز با مضجع آيت تسنن پنداشتن اشكالى آشكارا دارد . الا آنكه دعوى خود را برهانى جداگانه ديده باشد كه در روضات ثبت نيفتاده بهر حال چون عمر ابن دريد به نود سال رسيد به مرض فالج دچار شد پس از معالجه بعد از يك سال عود نمود و با اين مرض مدت دو سال زندگانى نمود و بقول ابن خلكان در چهارشنبه 18 شعبان 321 ببغداد وفات نمود و در مقبرهء عباسيه از جانب شرقى پشت سوق - السلاح نزديك شارع اعظم مدفون شد ( نامهء دانشوران ، ج 1 ، ص 683 ) وى را اعلم الشعراء و اشعر العلماء مىگفتند و از غرايب گفته‌ها در قوهء حافظه‌اش آنست كه ديوان شعرى را پس از يك‌مرتبه قرائت نزد او از ابتداء تا انتها بحفظ نگاه مىداشت . روز وفات او با فوت عبد السلام بن محمد معروف بابو هاشم جبائى تصادف كرد و مردم در فوت اين دو نفر در يك روز گفتند : مات علم اللغة و الكلام بموت ابن دريد و ابى هاشم ( تحفة الاحباب فى نوادر الاصحاب ، ص 322 ) ساير مآخذ : تذكرهء هفت اقليم ص 159 ، دائرةالمعارف خليلى ، ج 1 ، ص 239 ، معجم المطبوعات ، ص ، 101 ، لغت‌نامهء دهخدا ، ص 309 . دائرةالمعارف آريانا ، ج 1 ، ص 796 ، فوائد الرضويه ، ص 456 ، اعيان - الشيعة ، ج 44 ص 16 . 1 - الاشتقاق ( عربى ) : مصر ، 1368 ق ، سربى ، رقعى ، با حواشى محمد عبد المنعم خفاجى ، 108 + 38 + 28 + 119 + 64 ص ، ضمن التلويح فى